Annem öleli 2 temmuz 2010'da bir yıl oldu. Bir yılda hayat onsuz da nasıl akıp gideceğini gösterdi bana. Annem hakkında her sey deyince hep Almodovar filmini hatırlardım, şimdi aklıma gelenler bambaşka. Anılar kayıplarla birlikte şekil değiştiriyor sanki. Denizin kokusu eskiden ilk gençlik yıllarımın anılarını taşırdı bana, Silivri'yi. Şimdi annemin yazlık elbiseleri geliyor gözümün önüne, çimlerim üzerindeki aralıklı taşlara basıp kendini dengelemeye çalışarak topuklu ayakkabılarla yürüyüşü...
Geçen zamanın yalnızca yaraları değil anıları da kapatabileceğini fark edince yazmam gerek dedim; kızım ve oğlum için, hatta belki de daha çok kendim için.
Annemi elbette çok özlüyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder